Ik identificeer mij sinds enkele jaren als butch, wat best lastig is in een land als Nederland, nog lastiger in een plattelandsstad als Leeuwarden. De butch-femme cultuur heeft nooit erg geleefd in Nederland en 9 van de 10 lesbiennes die ik nu ken hebben geen enkel idee wat het is. Iets met stoere kleren dragen en kort haar?  Ik werd zelf pas bekend met het begrip butch toen ik in 2009, op zoek naar mijn identiteit (wat klinkt dat enorm cliché, maar ja) , in de zomer in mijn eentje op weg ging naar het beroemde vrouwenkamp op het kleine Deense eiland Femø  (uit te spreken als Femeu).  Het kamp is een begrip in Denemarken, maar zo goed als onbekend in Nederland, al bestaat het sinds de jaren ’60.  Zie hier de officiële website over de internationale week.  Om een indruk te krijgen en echt hilarisch (de foto’s!)  is de terugblik van een oud-deelneemster aan de internationale week in 1974.

femo

Het wordt ook genoemd in het boek “De schaamte voorbij” van Anja Meulenbelt, die er lang geleden een bezoekje aan bracht en er prachtig over schreef.  Tijdens mijn eerste bezoek aan het kamp kwam ik erachter dat bijna alle vrouwen daar,  jong en oud,  het boek en de verwijzing naar Femø kennen, kom daar hier maar eens om.  Er is er veel veranderd sinds de begintijd: vrouwen lopen bij uitzondering naakt i.p.v. altijd (da’s geen verbetering lol ),  de mobiele telefoon is na veel discussies niet meer verbannen, je hóeft niet meer te slapen in de gezamenlijke tenten en hoeft dus met je lief niet meer heel stilletjes te vrijen of te verdwijnen naar het strand of andere stille plek voor een romantisch onderonsje (maar dat is het mooiste wat er is toch?) en je kunt je eigen tentje opzetten met uitzicht op de zee.  Al houden kleine tentjes, in tegenstelling tot wat velen denken, ook geen geluid tegen…  De grote donkere legertenten zijn stralend witte tenten geworden. De toiletwagen heeft zijn entree gemaakt, zodat je nu kunt kiezen uit open  (toiletemmers op een rijtje naast elkaar en dan fijn naar de voetballende dames kijken), halfopen ( met boven en zijkanten dicht en uitzicht op golvende graanvelden, heerlijk geschikt voor melancholische momenten en levensbeschouwingen)  en dan nog de wc’s in de toiletwagen (schoner dan op elk willekeurig festival dat wel). Blijkbaar heeft de seksuele bevrijding van de vrouw er voor gezorgd dat we preutser geworden zijn. De schaamte niet voorbij dus?  Nog een groot verschil met vroeger is dat er  minder vrouwen naar het kamp komen. (hopelijk kan social media daar verandering in brengen)

Ondanks alle veranderingen blijft Femø voor mij een plaats die buiten de tijd en buiten de wereld staat.  Zodat je na 1 week verblijf op de boot terug verbaast naar mannen en hun gedrag kijkt en plotseling beseft dat die er ook zijn (na een week tussen alleen vrouwen een ware cultuurshock)

De veranderingen die ik heb doorgemaakt komen op een of ander manier voort uit mijn eerste bezoek aan het kamp. Door de mensen die ik er heb ontmoet, door de kracht en de moed die ze mij gaven om mezelf te zijn, mezelf te ontwikkelen, mezelf te accepteren. Op Femø  vond ik ook het rolmodel dat ik al jarenlang zo nodig had en maar niet kon vinden, de butch. Heel veel dingen vielen op zijn plek.  Hoe bevrijdend het kan zijn om eindelijk te beseffen dat je niet de enige bent met specifieke twijfels, gevoelens, verlangens en onzekerheden.

Femø is voor mij zoals spinazie voor Popeye of  Ben&Jerrys voor mijn lief. Versterkend en troostrijk. Een deel van mij is altijd op Femø, wachtend op de rest van mij…

Advertisements